Wymagania egzaminacyjne na VI Kyu, pas biały


   Etykieta Ju-Jitsu i Historia Ju-Jitsu Ju-Jitsu - sztuka miękkiego ustępowania, która powstała i rozwinęła się w Japonii, jako system bojowy samurajów (bushi). W swej technicznej podstawie ju-jitsu obejmuje: rzuty, uderzenia, dźwignie, kopnięcia, podcięcia, duszenia, naciski, kontrolowanie energii. Ju-Jitsu obejmuje cały wachlarz technik (postawy, poruszanie się i obroty, pady, bloki, uderzenia, dźwignie, rzuty, obalenia, unieruchomienia i duszenia) łączonych w nieskończoną ilość kombinacji umożliwiających skuteczne obezwładnienie przeciwnika.

HISTORIA JU-JITSU

  Ju-Jitsu to jeden z najstarszych japońskich systemów walki. Określenie ju-jitsu (łagodna sztuka) pojawia się w XVI wieku. Oczywiście sztuka ta istniała już wcześniej, lecz uprawiana była w tajemnicy wśród szlachty i samurajów. Już bardzo wiarygodne wiadomości o tym systemie pojawiły się w XII wieku. Nazywany był wtedy między innymi YAWARA, WA-JITSU, KEMPO, HAKUDA, SHUBAKU, KOSHI-NO-MAWARI. W tym okresie najpopularniejszymi szkołami były: KYUSHIN-RYU, KITO-RYU, TAKENOUCHI-RYU, RYOSHITO-RYU, JAKISHIN-RYU, SEKIGUCHI-RYU, YOSHIN-RYU.
  Ju-jitsu rozwinęło się za czasów panowania Tokugawy w XV i XVI wieku. Stało się w tym okresie najbardziej popularną, a zarazem najbardziej strzeżoną sztuką walki w Japonii - za zdradzenie jej tajników karano śmiercią. Historia początków powstania ju-jitsu jest nadal tematem wielu sporów. Część osób uważa, że system ten sprowadzony został z Chin, inni, że jest to system rdzennie japoński. Najbardziej prawdopodobne wydaje się trzecie wytłumaczenie, że w systemie tym zawarte zostały techniki sprowadzone z Chin z technikami rdzennie japońskimi. Niektóre ze starych szkół przetrwały do czasów współczesnych np. HONTAI-YOSHIN-RYU, DAITO-RYU-AIKI-JU-JUTSU czy też HAKKO-RYU-JU-JUTSU.
  Poszczególne szkoły ju-jitsu bardzo się od siebie różniły, można by się było nawet pokusić o stwierdzenie, że każda szkoła to oddzielny system walki. W wielu szkołach ju-jitsu nauczano także posługiwania się tradycyjną bronią np. wakizashi, sai, tonfa, tanto, shaken, bo, kama itp. Ze starych szkół ju-jitsu wywodzi się wiele współczesnych systemów walki takich jak np. JU-DO, AIKIDO. Techniki ju-jitsu wykorzystywane są prawie w każdym systemie walki.
  W czasach współczesnych mało pozostało szkół tradycyjnych, przede wszystkim istnieją szkoły Modern Ju-jitsu. Modern Ju-jitsu (nowoczesne ju-jitsu) to w większości systemy przystosowane do teraźniejszych czasów, opierające się często na technikach tradycyjnych oraz wykorzystujące elementy współczesne i techniki z innych systemów walki. Nowoczesne ju-jitsu bardzo często przystosowane jest dla potrzeb policji, wojska, realnej samoobrony. Jest to bardzo wszechstronna sztuka walki uprawiana w zależności od potrzeb lub zamiłowań jako system samoobrony, sztuka poznawania samego siebie lub jako sport.
  Na świecie istnieje wiele organizacji ju-jitsu m.in. WJJKO, EJJU, IJJU. W Polsce też rozdzielone jest na wiele organizacji np. PFJJ,PSJJ, PCJJ Goshin-ryu, PAJ, W.S. "BUDO"- Akademia Ju-Jitsu oraz wiele innych. Każda organizacja posiada własny program szkoleniowy oraz ma własne wymogi egzaminacyjne. Stopniowanie też nie jest jednolite i kolory pasów mogą być różne przy posiadaniu tego samego stopnia w zależności od organizacji. Niektóre szkoły nauczają również posługiwania się różnymi typami broni tradycyjnej lub wymyślonej współcześnie. Najbardziej popularna broń to: bo, jo, tonfa, yawara, nawa, tambo.
  Wyróżnia się następujące odmiany: FIGHTING - walka toczy się w sposób kontaktowy pomiędzy dwoma zawodnikami przy pomocy technik dozwolonych, to jest: Uderzeń i kopnięć powyżej pasa. Rzutów. Walki w parterze przy pomocy dźwigni, duszeń, trzymań. DUO SYSTEM - prezentowanie obrony przed z góry zaplanowanymi atakami. Sposób obrony zależy od zawodników. W dniu 18 listopada 1993 roku w Jaworznie został założony Polski Związek Ju-Jitsu (obecnie siedzibą Związku są Katowice). Jest związkiem sportowym w rozumieniu art. 10 ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 roku - Dziennik Ustaw Nr 25, pozycja 113, z późniejszymi zmianami. Zgodnie z tą ustawą Związek jest uprawniony do organizowania w Polsce zawodów Ju-Jitsu, Mistrzostw Polski Ju-Jitsu oraz może reprezentować Polskę na arenie Międzynarodowej. Rybnicka Klub Ju -Jitsu Sportowego jest członkiem Polskiego Związku Ju-Jitsu.

ZASADY JU-JITSU

Ju-jitsu kieruje się trzema podstawowymi zasadami:
  - Ustąp, aby zwyciężyć - zasada ta polega na wykorzystaniu siły przeciwnika (gdy przeciwnik pcha należy go pociągnąć a gdy ciągnie należy popchnąć)
  - Minimum wysiłku, maksimum skuteczności - zasada ta polega na stosowaniu i dobieraniu takich technik najbardziej skutecznych dla danego ataku i wymagających jak najmniej siły fizyczej.
  - Przez czynienie sobie dobra nawzajem do dobra ogółu- zasada ta mówi nam, aby zaczynać naprawianie świata od siebie. Co w trakcie treningu polega na angażowaniu się w ćwiczenia w 100% na sali treningowej.Również zasada ta kieruje nas do 8 punktu PRZYSIĘGI DOJO który jasno określa zakaz stosowania lub pokazywania tych technik poza salą. W zależności od stopnia zdobytego doświadczenia zamiast wzbudzenia zainteresowania (podziwu) efekt końcowy może być zupełnie odwrotny.

ETYKIETA DOJO

  Dyscyplina jest bardzo ważnym czynnikiem sportu, zwłaszcza jeśli chodzi o sport obronny. Wejście do Dojo to nie tylko wejście do budynku, ale także do świątyni Bushido. Wchodząc tam należy wszystkich powitać ukłonem.Na sygnał "zbiórka" wszyscy siadają w "zazen" na kolanach. Pośladki trzeba trzymać na piętach, a dłonie na udach. Uczniowie z najwyższymi stopniami siadają po lewej stronie nauczyciela. Następuje komenda "mokuso" i wszyscy zamykają oczy. Następuje medytacja Zen. Jest to stan, który rozpoczyna się odprężeniem, a kończy koncentracją i oddaniem się treningowi. Zachodzi czynność regulacji oddechu. Regulacja oddechu polega na uspokojeniu go i rozluźnieniu przez maksymalne wykorzystanie przepony podczas wdechu i wydechu. Następuje komenda "mokuso jame" i wszyscy otwierają oczy. Następnie jest polecenie "zarej" i wtedy wszyscy przyrzekają ciałem i duchem poświęcić się treningowi. Wykonuje się to kładąc obie dłonie przed sobą, ręce nieco ugięte. W czasie ukłonu pośladki muszą być przyciśnięte do pięt. Następnie wszyscy powracają do pozycji pierwotnej i czekają, aż nauczyciel wyda polecenie co robić dalej. Do nauczyciela nie wolno zwracać się po imieniu, a jedynie "sensei". Do każdego wyższego stopniem należy zwracać się "sempai". W czasie zajęć nie wolno opuszczać sali, chyba że zajdzie taka potrzeba. Wtedy należy zgłosić to trenerowi lub asystentowi. Na uwagi ze strony nauczyciela lub asystenta odpowiada się ukłonem. Kłaniamy się też partnerowi przed i po każdym ćwiczeniu czy walce. Kimona (ju-jitsugi) muszą być zawsze czyste i całe. Pas wolno nosić tylko zgodny z nadanym stopniem. Noszenie obrączek, zegarków, łańcuszków itp. jest w czasie treningu wzbronione.

PRZYSIĘGA DOJO

  Wszyscy ćwiczący składają uroczyście przysięgę. -Będziemy ćwiczyć nasze serca i ciała dla osiągnięcia pewnego, niewzruszonego ducha. -Będziemy dążyć do prawdziwego opanowania sztuki Ju-Jitsu, aby nasze ciała i zmysły stały się doskonałe. -Z głębokim zapałem będziemy starać się kultywować ducha samo wyrzeczenia się. -Będziemy przestrzegać zasad grzeczności i poszanowania starszych oraz powstrzymywać się od gwałtowności. -Będziemy spoglądać w górę ku prawdziwej mądrości i sile, porzucając inne pragnienia. -Będziemy wierni naszym ideałom i nigdy nie zapomnimy o czasie pokory. -Przez całe nasze życie, poprzez dyscyplinę Ju-Jitsu, dążyć będziemy do poznania prawdziwego znaczenia drogi, którą obraliśmy. -Nie będziemy stosować i rozpowszechniać sztuki Ju-Jitsu poza Dojo

STRÓJ

  Przyjęło się nazywać strój, w którym ludzie trenują sztuki walki kimonem, choć jest to nazwa potoczna. Prawidłowo strój ten powinno się nazywać GI dodając jako przedrostek nazwę sztuki, w której jest używany np.: karate-GI to ubiór do uprawiania karate. Judo-Gi to strój do praktykowania Judo. Strój do ćwiczenia Ju-Jitsu jest bardzo zbliżony do ubioru stosowanego w Judo. GI składa się z dwóch części spodni (wzmocnionych na kolanach) oraz bluzy (wykonanej ze specjalnej plecionki). Najlepiej gdy kimono wykonane jest ze 100% bawełny. Z początku może wydawać się ono nieporęczne i ciężkie, ale jest to najlepszy strój do tego typu aktywności. Kompletu stroju dopełniania pas służący do przewiązania bluzy, jego długość musi być wystarczająca do dwukrotnego opasania się nim. Stosuje się dwa kolory GI białe i czarne, w zależności od danej federacji Ju-Jitsu. Przy zakupie warto zwrócić uwagę na grubość plecionki bawełnianej, z której wykonana jest bluza oraz należy mieć na uwadze, aby kupować GI na wzrost o około 10 cm wyższy niż nasz. Kimono bardzo szybko podczas prania ulega skurczeniu.

TECHNIKI


  Jeżeli chcemy opanować i rozwinąć ju-jitsu jako skuteczną metodę samoobrony, musimy posiąść określone umiejętności. Wspomniane umiejętności dotyczą dwóch płaszczyzn: pierwszą stanowi rozwój ki, a drugą mechanika wykonywania technik. Jeżeli regularnie wykonujesz techniki i podstawowe ruchy, Twoja biegłość w tej sztuce będzie coraz większa. Podstawowym warunkiem wpływającym na skuteczność treningu jest czas. Musisz go poświęcić na naukę tyle, ile będzie trzeba. Pośpiech nigdzie cię nie zaprowadzi. Cierpliwość i wytrwały trening poświęcony doskonaleniu technik dadzą ci pewność, która jest... sukcesem.
  Rozwój ki stanowi jeden z dwóch najważniejszych czynników wpływających na skuteczność technik ju-jitsu w samoobronie. Pierwszy etap treningu stanowi poznanie mechaniki ruchu każdej techniki. Kolejny etap to umiejętność wykonywania tych technik bez widocznego wysiłku umysłowego i fizycznego. Rozwój ki powinien pomóc w osiągnięciu tego celu. Co to jest ki? Określa się ją jako źródło siły lub energii znajdującej się w ludzkim ciele, jako przyczynę pędu, gdy ciało kieruje się w stronę określonego celu. Według tradycji metafizycznej ki umiejscowione jest dwa cale poniżej pępka w miejscu noszącym nazwę hypogastrium lub salki tanden (podbrzusze). Jest to miejsce, w którym znajduje się ośrodek energii i środek ciężkości. Jest to najważniejszy punkt przy wykonywaniu wielu technik ju-jitsu. Ki jest także energią przekazywaną na zewnątrz, wypływającą z dala. Takie podejście znajduje zastosowanie w aikido oraz w wielu te waza (technikach ręcznych) ju-jitsu. Wykonując te techniki adept kieruje swoją energię, przez ciało i koniuszki palców na zewnątrz, wykonując bez wysiłku (tak to z pozoru wygląda), nawet nie chwytając ramienia lub ręki przeciwnika, technikę obronną i odpowiadając na atak wyswobodzeniem, trzymaniem, sprowadzeniem, rzutem lub techniką transportową. Rozwój ki ma wiele aspektów: relaksacja, siła, opanowanie i płynność, szybkość, kontrola, kiai i elastyczność. Są one wzajemnie powiązane i uzależnione. Rozwój ki stanowi podstawę właściwego wykonywania technik. W ju-jitsu ki decyduje o zwycięstwie.

  Mechanika technik: techniki ju-jitsu są stosunkowo łatwe do nauki, jeśli przystępuje się do niej z pozytywnym, otwartym nastawieniem. Jeżeli, dołączasz do tego zrozumienie mechaniki ruchów, z których się składają będą łatwiejsze do zrozumienia i nauki. Dlatego, zanim przejdziemy do poszczególnych technik, pewien czas spędzimy zapoznając się z ogólnymi zasadami sztuki (ju-jitsu). Wykorzystanie uderzeń i punktów witalnych (ważne ośrodki nerwowe) stanowi integralną część ju-jitsu. Wymienione techniki stosuje się w celu "otwarcia" przeciwnika na atak właściwą techniką, lub jako zakończenie akcji, gdy przeciwnik znalazł się na podłożu. Punkty witalne i punkty nacisku są to takie miejsca ludzkiego ciała, zwykle w okolicy stawów, lub miejsca, w których znajdują się ośrodki nerwowe, które mogą być celem ataku. Atakiem może być zwyczajny nacisk jednym palcem. Jego rezultatem może być ból, którego natężenie może kontrolować adept ju-jitsu (nie powodując kontuzji), spadek krążenia krwi lub paraliż przypominający efekt porażenia prądem (niekontrolowane skurcze mięśni), co dezorganizuje działania przeciwnika i "otwiera go" na atak. Zastosowanie zwykłego nacisku daje możliwość kontroli i odwracania ki przeciwnika. Atak na ośrodki nerwowe lub punkty nacisku może przybierać formę uderzenia lub kopnięcia. W tym wypadku nie tyle ważna jest siła co szybkość w momencie kontaktu oraz szybkość, z jaką uderzenie lub kopnięcie jest wycofywane. Uderzenie powinno ogłuszyć, nie uszkodzić. Większość uderzeń tego typu zadawana jest otwartą ręką. Istnieje wiele skutecznych uderzeń ogłuszających wykonywanych zwiniętą dłonią. Przypominam, że to uderzenie ma na celu ogłuszenie, a nie zranienie przeciwnika. Zdolność osoby uczącej się ju-jitsu do rozwoju wykorzystania nerwów w celu zadawania bólu jest oparta na jej zdolności do stawania się biegłą w użyciu technik pustej ręki połączonych ze zrozumieniem ki i teorii koła dotyczącej ruchu.

Ukłony

:

Postawy:


  a) postawy shizentai

   - migi- shizentai (prawa)         -hidari shizentai (lewa)
       

  b)postawy walki jigotai

   - migi - jigotai (prawa)           - hidari jigotai (lewa)
       

c) postawy medytaci
    - zazen - siedząca
  

    - musubi - dachi - stojąca
  

Pady - Ukemi:

  a) yoko -ukemi -pad w bok
  

  b)kocho- ukemi - pad w tył
  

  c)zempo -ukemi - pad w przód
  

  d)zempo -kaiten -ukemi -pad w przód z przewrotem
  

  e)ushiro -zempo -ukemi -pad w tył z przewrotem
  

  f)mae -ukemi -przetoczenie do przodu
  

Poruszanie się po macie :



  a) tsuri ashi -krok dostawny
  

  b)suri ashi -krok przestawny
  

  c) tai sabaki - zwroty, obroty
  

Partnerzy


  a) Tori - osoba wykonująca ćwiczenie, atakujący
  b) Uke - osoba broniąca się,

Uchwyty (kumi kata)


  

Wychylenia (kuzushi)


 - wszystkie kierunki świata
  

Liczebniki (do dziesięciu)


 1- ichi
 2- ni
 3- san
 4- shi
 5- go
 6- roku
 7-shichi
 8-hachi
 9-ku
 10-ju


Wiązanie pasa (pas - obi)


  


Składanie kimona


  

Nazwy uderzających powierzchni dłoni:
 a)seiken - pięść
 b)nukite - palce
 c)empi -łokieć
 d)shotei - nasada dłoni
 e)shuto - zewnętrzna krawędź dłoni
 f)haito - wenętrzna krawędz dloni


Nazwy powierzchni uderzających nogami:


 a)hiza - kolano
 b)kakato - pięta
 c)czusoku - przód stopy
 d)sokuto - boczna krawędz stopy
 e)teisoku - śródstopie
 f)haisoku - podbicie stopy

Wersja do wydruku. VI Kyu - pas biały


www.000webhost.com